((كوچه نور))

انتهای کوچه ای پر نور

در سرزمینی آکنده از صور و شور

خانه نازنین رویی است،مه جبین

کز برای رخسار نفیسش

شبها تا به سحر ،نغمه سر دادیم.....

حالا به کویش رسیدیم و آوایی به مهر خواندیم

که ای یگانه:

((گر جمال جانفزای خویش بنمایی به ما

جان ما گر در فزاید حسن تو کم، کی شود))